"روحی ولواجی" یکی از شاعران قرن ششم بود. نوشته اند او در هزل یگانه زمان بود ودر این

 امر به حدی شهرت داشت که به قول خود اگر نام خدای را زیر لب می خواند مردم گمان می

بردند که وی هجای آنان را می خواند. در اشعار عادی خود هم جنبه شوخی و گاه تهتک و بی

 حفاظی را رها نمی کرد. میگوید:

در بحور و معانی دشوار

جدّ و هزل است گفتن آسانم

به مدیح کریم و طعن لئیم

سعد و برجیس و نحس کیوانم

مرده را از مدیح زنده کنم

زنده را از هجا بمیرانم

 

 

 بقیه مطلب را در اینجا بخوانید